Even iets luchtigs…

Nieuwe begroeting?

Nu we elkaar niet de handen mogen schudden, niet mogen zoenen en het beste is om elkaar even alleen maar via te telefoon of video verbinding te contacten kunnen we best even nadenken over hoe we elkaar misschien het beste kunnen begroeten.

Er zijn vele mogelijkheden natuurlijk; zwaaien, een handgebaar of neuzen…

Ik stel voor dat we massaal overgaan om elkaar te begroeten met het uitsteken van je tong! In Tibet is dit sinds eeuwen een gebruik om te tonen dat je geen kwade bedoelingen hebt en men steekt bij begroeting dus de tong uit naar de ander. Het heeft dus de tand des tijds doorstaan en is ook veilig in gebruik bij pandemieën.

Wil je het hele artikel over wereldwijde begroetingen lezen: klik hier!

Kamp Haaren. Leven tussen vrees en vrijheid… film

https://vimeo.com/360356125

Kamp Haaren is de minst bekende van de kampen die in de oorlog in Nederland door de Duitsers zijn ingericht. Toch zaten hier in dit oud-seminarie (Haarendael) honderden mensen gevangen; o.a. gijzelaars, verzetsstrijders, agenten van het beruchte Englandspiel en joodse burgers. Haaren was een kamp van levensgrote tegenstellingen: terwijl gijzelaars in de zon zaten, stapten joodse gevangenen in vrachtwagens die naar Westerbork reden.

Financiering nodig; steun jij?

Ellen van Kempen maakt op dit moment een documentaire over Kamp Haaren. Op 31 augustus jl. is het grootste deel van Haarendael afgebrand, waardoor het verhaal een nieuwe wending krijgt. De trailer is gemaakt om meer gelden bijeen te krijgen zodat de film gemaakt kan worden.

Van het benodigde geld is 60% toegekend door o.a. Prins Bernhard Cultuurfonds, Gemeente Haaren, Gemeente St.-Michielsgestel, Fundatie Jeanne van Diessen en Rabobank Hart van Brabant. We willen graag de 100% halen, zodat de film gemaakt kan worden zoals wij die zien: met persoonlijke verhalen, drone shots, animatie en originele muziek!
Wilt u ook betrokken zijn en bijdragen aan deze film?

Dit kan met een donatie van:
€ 25 veel dank, we houden u op de hoogte van de ontwikkelingen rond de film en vermelden uw naam, indien gewenst, op de aftiteling
€ 50 bovenstaande en een VIP-kaartje voor de première van de film
€ 100 bovenstaande en 2 VIP-kaartjes voor de première van de film
€ 250 bovenstaande en een eigen exemplaar van de film
Andere sponsormogelijkheden zijn, na overleg, zeer welkom!

U kunt uw bijdrage storten op NL 78 RABO 0118 1461 06, ten name van: Stichting Vriendenkring Haaren 1940-1945, met de omschrijving ‘Film’. Vergeet u vooral niet uw adres en/of e-mailadres erbij te vermelden!

Tijdens het proces houden we u op de hoogte van alle ontwikkelingen.
Meer informatie: Henk van Helvert, mailadres helverth@hetnet.nl

Brieven van gevangenen worden ‘een boek van vlees en bloed’ over Kamp Haaren

https://www.omroepbrabant.nl/nieuws/241304/Brieven-van-gevangenen-worden-een-boek-van-vlees-en-bloed-over-Kamp-Haaren

Vele van de verzetsvrouwen werden na verraad en arrestatie eerst naar verschillende gevangenissen gebracht o.a. Scheveningen, Amsterdam en Haaren.

HAAREN – Het voormalige grootseminarie in Haaren werd in de Tweede Wereldoorlog als gevangenis gebruikt. Gijzelaars werden er vastgehouden om het verzet onder druk te zetten. Andere gevangen gingen later verder naar Westerbork en Duitsland. Historicus Peter Bak spitte talloze documenten en brieven door, op zoek naar de verhalen van toen.

Boek van vlees en bloed
Toen Peter Bak de brieven van voormalige gevangenen las, wist hij dat het geen droog geschiedenisboek moest worden. “Ik probeer over hun schouder mee te kijken hoe het toen is gegaan,” aldus Bak. “Het is een boek van vlees en bloed geworden.”

Zie de documentaire en lees het hele verhaal: https://www.omroepbrabant.nl/nieuws/241304/Brieven-van-gevangenen-worden-een-boek-van-vlees-en-bloed-over-Kamp-Haaren

#womensupport

Wanneer jij je verantwoordelijkheid neemt en jouw deel bijdraagt dan gaat er wat veranderen! Als jij doet wat je altijd deed, dan krijg je ook in de toekomst wat je altijd kreeg.

Meerdere druppels vormen een stortbui, dit symboliseert het samenwerken met anderen. Kijk bv. naar het coronavirus als we allemaal ons steentje bijdragen en onze sociale contacten minimaliseren, dan kunnen we samen de verspreiding ervan verslaan. De statistieken in China en andere Aziatische landen wijzen dit uit. Samen Sterk!

Wat ook geldt is dat wanneer jij 1 stap zet om in je leven iets te veranderen of in je bedrijf de impact van deze verandering voelbaar is bij de mensen om je heen. Het zal ook hen inspireren of je zal andere mensen met hetzelfde doel of missie aantrekken in je leven, waardoor de impact zal uitgroeien tot een ingrijpende veranderende impact of golfstroom.

De gevangen verzetsvrouwen besloten om in de plaats van ontmenselijking en gruwelijkheid elkaar liefde en steun te geven. Kleine menselijke daden met een grote impact en toen 200 Nederlandse verzetsvrouwen hun handen over elkaar sloegen en stopten met werken in de AGFA-fabrieken voor meer en voedzamer voedsel deden een klein groepje Joegoslavische vrouwen mee. Gezamenlijk pleegden zij verzet met het hoogste risico. Op staken in de concentratiekampen staan zware straffen en zelfs de dood.

Wanneer 1 vrouw gestaakt had dan was het niet goed met haar afgelopen, maar nu bijna alle vrouwen dezelfde boodschap uitstraalden konden ze het nog navertellen én veranderde het eten.

Wanneer je de moed op zou willen geven, bedenk dan goed dat samen sterk maakt. En de impact is je eigen leven is als eerste voelbaar.

Een hand 75 jaar geleden gegeven…

Hoe belangrijk handen geven is in onze cultuur, blijkt uit het onderstaande bericht van de jonge Diana de Baets. Ondanks dat elkaar de hand schudden voorlopig in de ban is gedaan vanwege het coronavirus moeten we blijven beseffen dan handen geven behoort tot onze cultuur. De ontstaansgeschiedenis kent vele verhalen. Voor onderstaand meisje was de hand van de koningin er één om nooit te vergeten…

Het meisje dat in 1945 koningin Wilhelmina een hand gaf

  • Rachel de Meijer Redacteur 

Bijna niemand wist in maart 1945 dat de koningin zou komen, er waren maar een paar mensen op de hoogte gebracht. De toen 9-jarige Diana de Baets woonde in het Belgische Maldegem, een dorp op twee kilometer van de Nederlandse grens. Het lag op de route waarlangs de koningin zou komen, ze was vanuit Brussel op weg naar Zeeuws-Vlaanderen, in het bevrijde deel van Nederland.

….

Wilhelmina neemt de tijd om de mensen te begroeten. “Ze was niet zo groot en had een zilvervos om haar nek. Mijn moeder spoorde me aan om de koningin een handje te geven.” En dat doet ze dan ook. “Ik liep naar haar toe, trok aan de staart van de vos, die op haar rug hing, de koningin draaide zich om en zei tegen me: wat ben jij een flinke meid, ik ga beslist de groeten doen aan de prinsesjes! Mijn moeder was apetrots.”

Daarna ging de stoet verder. “Ik ben op mijn fiets gesprongen…

Lees meer: https://nos.nl/artikel/2327175-het-meisje-dat-in-1945-koningin-wilhelmina-een-hand-gaf.html

#Quote

Als vrouw heb ik gevochten voor de vrijheid van Nederland én van de vrouw

– verzetsvrouw

In de jaren 30 en 40 werd de vrouw nog gezien als het “zwakke” geslacht door mannen en de maatschappij, maar ook zeiden vrouwen dit ook vooral over zichzelf in letterlijke en overdrachtelijke zin. Ze werd onmondig gevonden, die bescherming behoefde zodra zij zich begaf buiten de beschuttende kring van het gezin. Voor iedere vrouw, dom of intelligent, onbeduidend of begaafd, arm of rijk, werd het huwelijk de enige eerbare broodwinning en levensbestemming geacht… Wee de vrouw uit ‘betere’ kringen, die zonder manlijke bescherming in het leven stond en haar eigen kost verdiende. Nederland was voor de Tweede Wereld oorlog een verre van modern land… Het leven van de vrouw speelde zich nagenoeg volledig af in de beperkte kring van gezin en zuil. (bron: Kroniek De Jong – Koninkrijk der Nederlanden in de Tweede Wereld oorlog)

Na de Eerste Wereld oorlog was er al wel een behoorlijke stijging ontstaan van vrouwelijke studentes. In 1913 waren vrouwen nog maar 10% vertegenwoordigd in de gemengde Gymnasia, HBS-en en Lycea in 1920 was dit al gestegen boven de 30%. Meisjes vonden massaal hun weg naar goed onderwijs en toch bleef de heersende gedachte dat vrouwen zwak waren lange tijd nog doorslepen. In de crisisjaren van de jaren 30 verviel Nederland weer in haar oude gedachte patronen. Werkende en betaalde vrouwen werden als een bedreiging gezien van de positie en werkgelegenheid van de mannen. De Nederlandse regering wilde per wet alle betaalde arbeid voor gehuwde vrouwen verbieden, op werk als dienstmeisje na…
Oeps… net als de zpp-ers (vernieuwde arbeid) vandaag de dag nu de vaste banen van de werknemers bedreigen en moeten worden ingeperkt.

Door vrouwen uit zeer uiteenlopende politieke richtingen werd toen een breed protestcomité gevormd: het ‘Comité ter Verdediging van de Vrijheid van Arbeid van de Vrouw’, CWAV. Via het daaruit voortgevloeide vrouwennetwerk werden voor en na mei 1940 belangrijke activiteiten opgezet voor het redden van Nederlandse en niet-Nederlandse joodse kinderen.

Door de verzetsvrouwen in de Tweede Wereld oorlog is er wel nog dankbaar gebruik gemaakt van het idee dat vrouwen dom, naïef en alleen maar met het gezin bezig waren. Zo smokkelde zij in het openbaar Joodse onderduikers, Joodse kinderen met valse identiteitsbewijzen gewoon via het spoor door heel Nederland. Later kwamen daar ook de mannen bij die weigerden te werken in Duitsland en neergehaalde piloten. Verder vervoeren zij voedselbonnen en valse identiteitspapieren, wapens en belangrijke informatie tussen de verzetsgroepen. Vrouwen en jonge meisjes werden ook door de Duitsers met rust gelaten. Pas later in de oorlog werden er vaak mede door Nederlandse infiltranten ook veel vrouwen opgepakt die werkten in het verzet.

In concentratiekamp Vught werden zij gedwongen te werken bij het Philips-Commando waar zij onder andere knijpkatten voor het leger moesten maken of werden te werk gesteld bij de Touwtjes fabrieken. In concentratiekamp Ravensbrück werden vrouwen gedwongen zware stenen en zand te versjouwen en met hun ondervoeding en ziekten bezweken velen door het zware werk. Sommige vrouwen werden naar andere concentratiekampen vervoerd om bijvoorbeeld bij de Telefunken radiobuizen fabrieken of bij het AGFA-Commando in Mücnchen een werkkamp van Dachau gedwongen te werken in de oorlogsindustrie.

Reken maar dat na de oorlog deze vrouwen verandert waren in hun gedachten over het zijn van het “zwakke geslacht”. Zij hadden gestreden voor de vrijheid van Nederland naast de mannen. Zij hadden maanden dagelijks het werk van mannen in de fabrieken gedaan en hadden ervaren dat vrouwen net zo goed als mannen konden werken. Ze hadden ondanks de zware en barre omstandigheden geproefd en geroken wat het is om samen met andere vrouwen te werken; ook al was het noodzakelijk geweest om te overleven.

Deze vrouwen waren uit hun maatschappelijke kooien ontsnapt en zouden zich daar nooit meer in laten dwingen. Het heeft nog even geduurd voordat vrouwen in de maatschappij ook eindelijk stappen konden zetten en er een hervorming is gekomen voor gelijke rechten. Denk aan de Dolle Mina’s pas vanaf 1970 werden zij actief. En de groei van werken buitenshuis door vrouwen startte pas echt vanaf 1980. Toch was er wel degelijk iets verandert. De Tweede Wereld oorlog en met name de verzetsvrouwen werden seksebewust. Lees hier een citaat:

“…Maar het plaatje wordt anders, althans gecompliceerder, als we andere zaken in aanmerking nemen, zoals het verhoogde seksebewustzijn van 1945. Er werden in de eerste jaren na de oorlog door vrouwen diverse politieke bijeenkomsten gehouden over de vraag wat je als vrouw zou moeten stemmen. Verzetsvrouwen uit allerlei stromingen en richtingen repten van een gegroeid maatschappelijk verantwoordelijkheidsgevoel en een vergroot zelfvertrouwen. ‘Niet meer zijn wij zwakke vrouwen maar een nieuw en fier geslacht’, luidde het refrein van het Lied der Vrouwen van de in 1946 opgerichte organisatie NVB. Het initiatief tot deze NVB (‘Nederlandse Vrouwenbeweging’) werd met name genomen door overlevenden van het vrouwenkamp Ravensbrück. De organisatie (onderwerp van mijn proefschrift Opoffering en heroïek) ontwikkelde zich al snel tot een overheersend communistische vrouwenvereniging, maar wat er relevant aan is voor de geschiedschrijving van ‘vrouwen en oorlog’ is dat in de NVB, net als in andere vrouweninitiatieven uit de jaren ’44-’48, de overtuiging leefde dat vrouwen diepgaand waren veranderd. Sterker nog: vrouwen meenden dat ze hun waarde nu wel hadden bewezen en verwachtten te worden beloond voor hun inspanningen. ‘We hadden liever gelijke rechten gehad dan standbeelden’, zeiden zij toen zo rond 1950 mannen hun oude posities hadden hernomen en vrouwen als vanouds thuis zaten.”

– Uit: https://psychotraumanet.org/nl/nederlandse-vrouwen-en-de-tweede-wereldoorlog-over-sekse-zorg-en-prestige

Deze verzetsvrouwen én de vrouwen in Nederland, die in de oorlog en hongerwinter hun eigen mannetje hadden moeten staan om te overleven en de confrontatie aan moesten gaan met het leven buitenshuis heeft het bewust zijn van vrouwen een enorme boost gegeven. En de weg naar de vrijheid van de vrouw en sekse gelijkheid in Nederland en de vrouwenemancipatie in het bewustzijn van de vrouw aangewakkerd.

Tot slot nog een keer: ‘Niet meer zijn wij zwakke vrouwen maar een nieuw en fier geslacht’, het refrein van het Lied der Vrouwen van de in 1946

Saamhorig & Solidair

Een crisis maakt creatief en biedt nieuwe kansen. Samen Sterk!

Afgelopen weekend zijn onze drukke maatschappelijke en sociale levens voor de meeste mensen bijna tot stil stand gekomen. De dagelijkse patronen, school, werk, sport en feestjes zijn afgezegd of tot een minimum beperkt. En wat nog het meest apart is, is dat we teruggeworpen zijn op onszelf. Terug getrokken in onze woonplaatsen, huizen, families en achter onze deur.

Toch is het prachtig om te zien, dat ook deze crisis ons niet isoleert van anderen. De meeste mensen gaan niet in hun klein hoekje zitten kniezen, omdat ze slachtoffer zijn. Veel mensen reiken ondanks de strikte sociale regels uit naar anderen. Nieuwe creatieve initiatieven ontstaan en zelfs online scholing wordt uitgedaagd om duizenden leerlingen te gaan onderwijzen. Nederlanders zijn saamhorig en solidair met anderen die hulp nodig hebben. Dit is toch prachtig om mee te maken.

Dat het coronavirus ook lijden verspreidt en veroorzaakt is schrijnend, zeker voor de mensen, de families en bedrijven die het treft. In hun leven heeft het een grote impact, dat mogen we niet vergeten. Maar ondanks het lijden ontstaan dus ook mooie dingen. Sta eens stil bij jezelf en laat je inspireren; hoe jij van deze situatie ook een deugd kan maken; voor jezelf en ook voor anderen.

Samen Sterk! Saamhorig en solidair om met elkaar te overleven, we geven nooit op… Het doet me denken aan de theatervoorstelling waar we de afgelopen maanden met elkaar zo hard voor oefenen én vooral dat we ons inleven in de gevangen verzetsvrouwen in de concentratiekampen. Ontrukt aan de samenleving, geïsoleerd en letterlijk gevangen gezet, maar ook onderdrukt, gekleineerd en geschoffeerd. Maar niet vergeten! Ze ontvingen pakjes via het Rode Kruis en gesmokkelde briefjes. Bovenal ontstond er bij deze vrouwen een saamhorigheid en solidariteit om samen te overleven. En velen hebben 3 concentratiekampen overleefd dankzij hun zorg voor elkaar en hun gezamenlijke doel.

De afgelopen maanden hebben wij van deze saamhorigheid mogen proeven en ervaren terwijl onze wereld thuis en op het werk doordraaide. En nu de laatste 2 maanden voor de voorstelling valt ons eigen sociale leven stil. Alles is onzeker, we leven bij de dag, het uur. Nee, voor velen is er geen intense angst om elk moment dood te kunnen gaan, maar toch proeven wij opnieuw een klein beetje wat zij doorstaan hebben. Het wordt weer een stukje levendiger.

We gaan er voorlopig vanuit dat de voorstellingen doorgaan; we hopen het… bidden het… Laten we saamhorig en solidair zijn en de organisatie steunen. Alle maanden van voorbereiding en gemaakte kosten; laat het niet voor niets geweest zijn. We blijven oefenen via Skype of Zoom; een nieuwe beleving. We gaan het zien.

En we hopen natuurlijk iedereen in goede gezondheid op 1, 2 en 3 mei te ontmoeten!

Workshop zang en tekstbeheersing

(c) Foto’s Co van der Horst

Op je vrije zondagmiddag van Nationale Vrouwendag krijgen wij een workshop zangtechniek, stemvorming én tekstbeheersing van zangpedagoge Ingrid Kappelle.

Wat was dat leerzaam en ontzettend leuk. Met behulp van een simpel elastiekje zing je met een borstkas spanning waardoor je op toon zingt. Ingrid coacht je ook met behulp van het elastiek naar het voelen van je tekst in de juiste emotie. Het was verbazingwekkend om te horen hoe een tekst anders vorm krijgt tijdens de verschillende standen van het elastiek.

Ingrid is echt een vakvrouw met studies aan o.a. het Conservatorium van Maastricht waar zij ook jaren werkzaam was al hoofdvak docente solozang.

Wat geweldig dat zij het muziekrepertoire voor de voorstelling schreef en ons amateurs aanmoedigt het beste uit onszelf te halen. Daarnaast is Ingrid één van de actrices, die meespeelt in het stuk.

Een heerlijke invulling van de Vrouwendag!

(c) Foto’s: Monique Frionnet

Hoe bereik je 1200 mensen of meer?

De meeste mensen met wie je spreekt zijn het er over eens. Deze theatervoorstelling is bijzonder; een verhaal dat vertelt moet worden én iedereen zou moeten zien.

Zoals een medewerker van CRASH Luchtoorlog & Verzetsmuseum ’40-’45 mij zei “onze doelgroep is 17 miljoen mensen” de vraag is echter hoe bereiken wij al deze mensen?

Het is geen commerciële voorstelling; geen verdienmodel. We werken hoofdzakelijk met vrijwilligers en bijna iedereen geeft negen maanden van zijn tijd en aandacht om dit project mogelijk te maken.

Hier omheen dragen ook nog eens tientallen mannen en vrouwen het project een warm hart toe door hun bijdrage in het werven van fondsen; bouwen van de barak bedden en het deco; naaien van kleding; maken van stromatrassen gevuld met stro; aanleren van de liederen en tekst; hoofddoekjes; bij elkaar zoeken van de juiste kleding; ontwerpen van drukwerk; ontwikkeling van de website met alle berichtgeving om jou te informeren; ontwerp van de programma boekjes; het aanschrijven van de media, musea, kerken en scholen; het promoten van het boek “Samen Eervol Overleefd” van Hans Suijs en nog veel meer.

Vandaag vergadert het PR Team over het ophangen van posters en het flyeren door alle actrices in Gouda en omstreken. Al met al een behoorlijke bedrijvigheid en iedereen die zijn/haar steentje bijdraagt.

Het wordt hoe dan ook een voorstelling om nooit te vergeten en we hopen met zoveel mogelijk mensen samen stil te mogen staan; dat vrijheid een van de kostbaarste zegeningen is die we ons voor kunnen stellen.

Wil jij jouw steentje bijdragen en mensen uitnodigingen voor de voorstelling? Alvast bedankt en we hopen je te ontmoeten op 1, 2 of 3 mei 2020 om samen te herdenken én onze vrijheid te vieren!

Door: Marielle Kolster