Podcast Annie Post – Salomons; Zingend door de hel deel 2/4

Luister hier naar de podcast Zingend door de hel – deel 2

In het tweede deel van de podcast over verzetsvrouw Annie Post-Salomons uit Nieuw-Buinen horen we over het bunkerdrama dat zij meemaakte in Kamp Vught. 74 vrouwen worden daar opgesloten in een cel van negen vierkante meter. Annie is één van hen.

In het tweede deel van de podcast horen we ook fragmenten van een repetitie van het theaterstuk Overleven is Herinneren dat afgelopen weekend in de Goudse Schouwburg werd opgevoerd. Daarin wordt het verhaal verteld hoe dappere verzetsvrouwen samen streden voor vrijheid en samen met lef en moed drie concentratiekampen overleefden door de handen ineen te slaan.

Lees hier het hele artikel over Annie Post

Podcast Annie Post – Salomons; Zingend door de hel deel 1/4

Terwijl haar echtgenoot Marinus Post gewapend verzet pleegde, werd Hannechien, ‘Annie’, Salomons opgepakt door de Duitsers. Ze onderging tal van gruweldaden, maar hield de kaken stijf op elkaar. Tijdens en ná de oorlog. Pas nu wordt haar verhaal verteld.

Onder de titel ‘Zingend door de hel’ maakte Lydia Tuijnman een vierdelige podcast- en radioserie over het onderbelichte verhaal van deze onverzettelijke vrouw uit Nieuw-Buinen. Een vrouw die tientallen onderduikers verzorgde en na haar arrestatie wekenlange ondervragingen, het bunkerdrama, drie Duitse kampen én een dodenmars overleefde. Na terugkomst in Nederland kreeg ze te horen dat haar man, de verzetsheld Marinus Post, door de Duitsers was geëxecuteerd.

Religieuze-en strijdliederen

De verzetsheldin zelf was dus allesbehalve spraakzaam over haar verleden. Maar in de drie kampen waar ze verbleef, deelde ze haar lot met een groep Nederlandse verzetsvrouwen. Uit de verhalen die uit hun mond werden opgetekend kon worden gereconstrueerd wat Annie meegemaakt moet hebben. De groep van aanvankelijk 651 vrouwen blonk uit in solidariteit en had een onverwoestbare moraal. Ze hadden een fiks repertoire religieuze- en strijdliederen die op cruciale momenten werden aangeheven, waardoor ze de moed erin hielden en de Duitsers soms horendol maakten.

Lees het hele artikel over podcast deel 1 over verzetsvrouw Annie Post – Salomons

In het zonnetje – 1: professionals en sponsoren

De theatervoorstellingen van “Overleven is Herinneren” zijn op 28, 29, 30 april en 1 mei 2022 heel succesvol ontvangen.

Het was een spannende reis van bijna 3 jaar met de voorbereidingen en de aanloop om dit bijzondere verhaal eindelijk aan Nederland te vertellen.

Vandaag staan we stil bij verschillende partijen, die deze voorstelling mogelijk hebben gemaakt door hun talentvolle bijdrages, donateurschap en financiële sponsoring.

Wilt u samenwerken met één van onze professionele partijen achter de organisatie van de voorstelling en de productie, sponsoren of donateurs?

Van adembenemend tot overweldigend deze voorstelling

Op de eerste rij zat ze, Marianka Peters van de Goudse Post. Ze was al eens in 2020 bij één van onze oefenavonden komen kijken. Het verhaal van deze vrouwen greep haar toen al erg aan en ze bleef regelmatig in contact met ons. Zeker toen de voorstellingen door corona eerst verplaatst en later zelfs geannuleerd moesten worden. Maar nu was ze erbij, maakte foto’s en sprak met bezoekers, de regisseur en de cast achteraf in de foyer van de Goudse Schouwburg.

Naar aanleiding daarvan schreef zij haar recensie en artikel met de titel: ‘Het grijpt je bij de strot’.

Het grijpt je bij de strot

Bezoekers volgen de vrouwen nadat ze zijn opgepakt, hun aankomst in kamp Vught. Het publiek reist letterlijk mee op weg naar Ravensbrück en daarna naar Dachau.

De monologen in het stuk zijn verre van saai, sterker nog, je voelt wat die vrouwen doorgemaakt moeten hebben. En dat  raakt je! Daarna de staking en tenslotte de dodenmars die ze zelf abrupt stoppen…

Lees hier het hele artikel

Foto’s: (c) Marianka Peters


Overleven is herinneren

“Het is in die dagen dat we elkaar beloven jaarlijks, op de eerste zondag in mei, bij elkaar te komen in Nederland. Een plechtige belofte die we tot onze dood zijn nagekomen.”

Vorig jaar is de laatste vrouw die 77 jaar geleden deze belofte deed overleden, op honderd en één jarige leeftijd. Dit jaar, op de eerste zondag in mei, speelde in de kleine zaal van de Goudse schouwburg de voorstelling: ‘Overleven is Herinneren.’ Over die dagen. Over de 28 vrouwen die elkaar deze belofte deden. Over hoe zij drie concentratiekampen en een dodenmars overleefden. Een theaterstuk met amateur toneelspeelsters onder regie van Peter Meijer, gebaseerd op het boek ‘Samen eervol overleefd’ van Hans Suijs.

Deze eerste zondag in mei zit ik in de zaal. Na verschillende repetities en drie zaaluitvoeringen, als toneelknecht verscholen aan de zijkant, was het een soort hoorspel voor mij geworden. Voor het eerst beleef ik het totale toneelbeeld vanaf een afstand. Een decor van negen, drie etage hoge, stapelbedden als kampbarak. Bedden die volgens authentieke afmetingen en hardheid zijn gemaakt. Klein en smal met dunne juten stromatrassen. In één bed moesten vaak drie vrouwen slapen en de tijd doorkomen. Door het changeren van de bedden worden de verschillende locaties verbeeld: concentratiekamp Vught met de beruchte bunker, een transporttrein, kamp Ravensbrück en ‘Aussenlager’ Dachau.

Luisterend in de coulissen had ik mij wel een beeld gevormd. Deze zwart/wit beelden krijgen nu kleur. Ik zie overtuigend gespeelde emoties. Ik leef mee met de eenzaamheid van de vrouwen, ondanks hun saamhorigheid. De personen krijgen gestalte door de verhalen die zij vertel­len, geïllustreerd door het spel van de andere vrouwen.

De Bunkerscène is emotioneel en aangrijpend. Toen wij bij een repetitie de decorstukken moesten weghalen terwijl de gestikte vrouwen nog in de bunker lagen, voelde dat heel ongemak­kelijk. Een timing in de decorverandering die is aangepast.

Het transport in de goederenwagon is sterk gespeeld. Hier is niet het verhaal dat verteld wordt leidend maar het spel: over de solidariteit, de onverzettelijkheid, de onzekerheid, de onmacht, de vinding­rijkheid, de angst en de humor van de vrouwen. In de treinwagon scène zijn spel en inhoud één.

De dodenmars die eindigt met een overweldigend “nee, nee, NEE!” komt binnen. De ‘Canto Ostinato’ van Simeon ten Holt, als muziek bij deze mars vind ik een verkeerde keuze. Door het goede toneelspel niet te storend. Bij mij roept deze muziek hele andere, vrolijke, associaties op.

Bij elke voorstelling zaten er nabestaanden van de 28 gespeelde vrouwen in de zaal. Bijzonder lijkt mij, om zo een familielid gerepresenteerd te zien. De verhalen verteld bij familie­bijeen­komsten of de juist verzwegen verhalen, verbeeld te zien worden. Te realiseren dat op deze manier de herinnering levend is.

Op het Nationaal Ereveld in Loenen is jaarlijks een Ereveld vol Leven. Achter een grafsteen neemt dan iemand plaats die zo de overleden persoon vertegenwoordigt. Die persoon een gezicht geeft, in plaats van alleen maar een naam op een grafsteen. Ikzelf heb enkele jaren achter het graf van een neef van mijn vader gestaan. Deze neef is in 1943 gefusilleerd, toen zijn verzetsgroep na verraad was opgepakt. Elke keer deed het mij wat, als ik mijn eigen achternaam op de grafzerk las. Hoewel het verhaal van deze neef een totaal ander verhaal is dan het mijne, vroeg ik mij steeds weer af: “Hoe zou ik hebben gehandeld in zijn situatie?”

Het blijven stellen van dit soort vragen is van wezenlijk belang. Zeker nu er de dreiging is van een derde wereldoorlog. Een voorstelling als ‘Overleven is Herinneren’ draagt daar aan bij.

Roboodt

Een overdonderend succes en warm ontvangen

4 staande ovaties, tranen, knuffels, bloemen en ongelofelijk veel dankbaarheid en complimenten.

Een overdonderend succes:
Theatervoorstelling “Overleven is Herinneren” door Peter Meijer op de memoires van de verzetsvrouwen, die samen 3 concentratiekampen en de dodenmars overleven in WOII uit het boek “Eervol Samen Overleefd” van Hans Suijs.

Mensen hadden het gevoel 2u samen met de vrouwen hun verhaal en ervaringen mee te beleven van het verzet in de oorlogsjaren, de 3 concentratiekampen, hun cabaret en liedjes tot de wanhoop van de dodenmars.

Doodstil was het, ze beleefde elke moment diep onder de indruk mee; alsof ze erbij waren.

“Uniek en het kwam nog nooit zo dichtbij”

“Het voelde of ik zelf in de trein zat”

“Ik heb er veel van geleerd”

“Dit is actueler dan ooit”

“Wat was elk woord, beeld en emotie echt en raak, geen geacteerd moment én het zat zo geweldig in elkaar”

“Deze voorstelling moet heel Nederland zien en zeker ook op scholen verteld worden”

“Gaan jullie nu op tournee door Nederland?”

“Dit is zoals mijn moeder het altijd verteld heeft”

“De vrouwen zijn eervol en echt neergezet, precies zoals ik een aantal verzetsvrouwen zelf gekend heb”

“Heb je zelf Kamp Vught, Ravensbrück of Dachau bezocht?”

“Wat kunnen jullie prachtig zingen, kippenvel”

“Zeer grote complimenten aan de regisseur Peter Meijer alles klopte, het beeld, de tekst, muziek, de waarheidsgetrouwe emoties, het sobere decor en de muziek. Geen boek, verhaal of film maakt het zo echt, ik heb als herdenking organisator al veel gezien, maar dit was echt uniek!”

“Wat een krachtig slotlied, dat parachutistenlied en dan het toegevoegde 3e couplet dat onze wereld en werkelijkheid van nu beschrijft; zo bijzonder en krachtig”

Zomaar een aantal woorden waarmee we overspoeld zijn…

Het is hartverwarmend dat het verhaal zo goed ontvangen is, dit vertaalt precies de noodzaak die wij allen ook 2,5 jaar gevoeld hebben waarom dit verhaal verteld moet worden.

Zo ongelofelijk dankbaar dat ik de heldin Mies (Johanna Hermina) Jannink-Bruins mocht vertegenwoordigen. Wat een moed en kracht samen met haar Hentie hebben deze jonge mensen gehad.
Het heeft ongelooflijk veel losgemaakt.

En wat geweldig dat ik de promotie, marketing en communicatie kon verzorgen met een geweldig team en dat we binnen 1,5 maand de zaal in de Goudse Schouwburg 4 voorstellingen uitverkochten; incl. de try-out. Een overdonderend succes en wat een hartverwarmende reacties van alle nabestaanden, bezoekers en VIPS.

Iedereen die op enerlei wijze heeft bijgedragen of de voorstellingen heeft bezocht; heel hartelijk dank namens de regisseur, crew, cast en het team!

Marielle Kolster

Foto: (c) Raymond Aarsman