Podcast Annie Post – Salomons; Zingend door de hel deel 2/4

Luister hier naar de podcast Zingend door de hel – deel 2

In het tweede deel van de podcast over verzetsvrouw Annie Post-Salomons uit Nieuw-Buinen horen we over het bunkerdrama dat zij meemaakte in Kamp Vught. 74 vrouwen worden daar opgesloten in een cel van negen vierkante meter. Annie is één van hen.

In het tweede deel van de podcast horen we ook fragmenten van een repetitie van het theaterstuk Overleven is Herinneren dat afgelopen weekend in de Goudse Schouwburg werd opgevoerd. Daarin wordt het verhaal verteld hoe dappere verzetsvrouwen samen streden voor vrijheid en samen met lef en moed drie concentratiekampen overleefden door de handen ineen te slaan.

Lees hier het hele artikel over Annie Post

Podcast Annie Post – Salomons; Zingend door de hel deel 1/4

Terwijl haar echtgenoot Marinus Post gewapend verzet pleegde, werd Hannechien, ‘Annie’, Salomons opgepakt door de Duitsers. Ze onderging tal van gruweldaden, maar hield de kaken stijf op elkaar. Tijdens en ná de oorlog. Pas nu wordt haar verhaal verteld.

Onder de titel ‘Zingend door de hel’ maakte Lydia Tuijnman een vierdelige podcast- en radioserie over het onderbelichte verhaal van deze onverzettelijke vrouw uit Nieuw-Buinen. Een vrouw die tientallen onderduikers verzorgde en na haar arrestatie wekenlange ondervragingen, het bunkerdrama, drie Duitse kampen én een dodenmars overleefde. Na terugkomst in Nederland kreeg ze te horen dat haar man, de verzetsheld Marinus Post, door de Duitsers was geëxecuteerd.

Religieuze-en strijdliederen

De verzetsheldin zelf was dus allesbehalve spraakzaam over haar verleden. Maar in de drie kampen waar ze verbleef, deelde ze haar lot met een groep Nederlandse verzetsvrouwen. Uit de verhalen die uit hun mond werden opgetekend kon worden gereconstrueerd wat Annie meegemaakt moet hebben. De groep van aanvankelijk 651 vrouwen blonk uit in solidariteit en had een onverwoestbare moraal. Ze hadden een fiks repertoire religieuze- en strijdliederen die op cruciale momenten werden aangeheven, waardoor ze de moed erin hielden en de Duitsers soms horendol maakten.

Lees het hele artikel over podcast deel 1 over verzetsvrouw Annie Post – Salomons

In het zonnetje – 1: professionals en sponsoren

De theatervoorstellingen van “Overleven is Herinneren” zijn op 28, 29, 30 april en 1 mei 2022 heel succesvol ontvangen.

Het was een spannende reis van bijna 3 jaar met de voorbereidingen en de aanloop om dit bijzondere verhaal eindelijk aan Nederland te vertellen.

Vandaag staan we stil bij verschillende partijen, die deze voorstelling mogelijk hebben gemaakt door hun talentvolle bijdrages, donateurschap en financiële sponsoring.

Wilt u samenwerken met één van onze professionele partijen achter de organisatie van de voorstelling en de productie, sponsoren of donateurs?

Van adembenemend tot overweldigend deze voorstelling

Op de eerste rij zat ze, Marianka Peters van de Goudse Post. Ze was al eens in 2020 bij één van onze oefenavonden komen kijken. Het verhaal van deze vrouwen greep haar toen al erg aan en ze bleef regelmatig in contact met ons. Zeker toen de voorstellingen door corona eerst verplaatst en later zelfs geannuleerd moesten worden. Maar nu was ze erbij, maakte foto’s en sprak met bezoekers, de regisseur en de cast achteraf in de foyer van de Goudse Schouwburg.

Naar aanleiding daarvan schreef zij haar recensie en artikel met de titel: ‘Het grijpt je bij de strot’.

Het grijpt je bij de strot

Bezoekers volgen de vrouwen nadat ze zijn opgepakt, hun aankomst in kamp Vught. Het publiek reist letterlijk mee op weg naar Ravensbrück en daarna naar Dachau.

De monologen in het stuk zijn verre van saai, sterker nog, je voelt wat die vrouwen doorgemaakt moeten hebben. En dat  raakt je! Daarna de staking en tenslotte de dodenmars die ze zelf abrupt stoppen…

Lees hier het hele artikel

Foto’s: (c) Marianka Peters


‘Mijn moeder kon mij geen Duitse woordjes overhoren zonder dat blaffend te doen’

Margo Pluijter is beleidsadviseur en speelt in de theatervoorstelling ‘Overleven is Herinneren’ een verzetsvrouw die samen met anderen drie concentratiekampen overleefde. ‘De hechtheid van de groep was deel van hun overlevingskracht en dat is wat het stuk laat zien.’ 

Fragmenten van het interview uit het artikel van Hogeschool Rotterdam:

… ‘Wat de vrouwen kenschetst is dat ze onderling heel erg solidair waren, vriendschappen hadden en elkaar erdoor sleepten. Het waren veelal jonge meiden, vaak studenten van twintig tot vijfentwintig jaar die humor gebruikten om te overleven. Een keer in de zoveel tijd kregen ze bijvoorbeeld schone kleren. Dat was willekeurig bij elkaar geraapt en paste natuurlijk niet. Daarmee gingen ze dan modeshows houden; zo maakten ze van een linten en vodden een kanten lingeriesetje. Ze hadden dan de grootste lol en dat hielp hen weer door de dag heen. De hechtheid van de groep was deel van hun overlevingskracht en dat is wat het stuk laat zien. Het is niet alleen zware kost maar ook humor, en het gaat over samenwerking en vriendschap.”…

…‘Mijn ouders hebben de oorlog heel duidelijk meegemaakt, dat speelde zeker een rol in ons gezin. We mochten niet naar de Duitse tv kijken, in ieder geval niet waar zij bij waren, en mijn moeder kon mij geen Duitse woordjes overhoren zonder dat blaffend te doen. Woorden als mitkommen, aussteigen en aufmachen waren zeer beladen. De oorlog was dus erg aanwezig. Ik merk nu aan mijn eigen dochter dat de oorlog voor haar echt ver weg is. Ik ben nog net van de generatie die de verhalen van overlevenden heeft gehoord en dat ook nog kan doorgeven. Dat is denk ik ook een reden waarom ik dit nu doe. En ik merk nu door Oekraïne dat de oorlog weer veel dichterbij is en dat doet ook wat met ons spel. Het is intenser.”…

Lees het hele artikel op de website van de Hogeschool

Foto: (c) Margo Pluijter

Dappere verzetsvrouwen op de planken

GOUDA Het dichtslaan van wagondeuren, de locomotief die langzaam op gang komt, het snerpende geluid van de remmen. In de trein zitten 28 vrouwen die hun rol zo overtuigend spelen, dat het stuk je naar de strot grijpt.

Het theaterstuk speelt zich af in WOII en is gebaseerd op het boek ‘Samen eervol overleefd’ van Hans Suijs. De Gouwenaar beschrijft de deportatie van 200 Nederlandse verzetsvrouwen, waaronder zijn tante Cis van Vugt naar Ravensbrück en Dachau, waar zij moesten werken in de AGFA-fabrieken. Geen mannen, geen Duitse soldaten, alleen sterke vrouwen die in hun eigen kracht en solidariteit de bron van hun overleven vonden.

Peter Meijer is de regisseur, die al in 2019 het script schreef voor deze voorstelling met als titel ‘Overleven is herinneren’. Door corona kon hij tweemaal niet doorgaan. 

Lees het hele artikel: hier in de Goudse Post

Kruizen verven

Anneke verft de kruizen voor op de jassen in Dachau

In de voorstelling gebruiken we voor de verschillende scenes; Vught, Ravensbrück en het AGFA-commando van Dachau steeds andere kleding. Onderzoeker Hans Suijs heeft zich verdiept wat er ook werkelijke gedragen werd in de concentratiekampen.

Sommige van de vrouwen, die het overleefde hebben veel details genoteerd in dagboeken, brieven en memoires. Daarnaast hebben ook de organisaties en gedenkcomités van de kampen geholpen om alles zo getrouw mogelijk na te bootsen. Hans Suijs heeft alle data verzameld en voorziet ons van deze informatie.

Anneke verft de kruizen voor op de jassen in Dachau
De ondergrond voor de rode kruizen is de kleur van de jas…

Anneke één van onze creatieve actrices verft alle stukken stof voor de kruizen die achterop de jassen zaten in Dachau. Kruizen, zodat voor iedereen herkenbaar was wie de gevangenen waren als ze zouden ontsnappen en een mikpunt om op te schieten.

28 jassen, 28 rode kruizen… en zij overleefden zelfs de dodenmarsen.

(c) F. Frionnet

In liefdevolle herinnering

Afgelopen week ontvingen wij droevig nieuws. Onze mede actrice uit 2020 Ida Snellenburg-Vooys, die aanvankelijk de rol van Mien Harmsen zou spelen in onze voorstellingen “Overleven is Herinneren” is op 10 maart 2022 overleden.

In de corona periode ging haar gezondheid erg achteruit. Ze hoopte wel bij de uitvoeringen eind april en 1 mei dit jaar te kunnen zijn, eventueel zonder tekst. Helaas hebben wij haar vroegtijdig los moeten laten.

Een intens stuk dat “Overleven is Herinneren” is, smeed onderling sterke banden. De gemeenschappelijke sterke band, die de vrouwen in de concentratiekampen nog intenser gevoelt moeten hebben en hen deed overleven. Dat ook wij afscheid moeten nemen van de energieke en vrolijke Ida, die met veel humor aan de potsierlijke modeshow deelnam raakt ons allen. Maar laat ook een warme lach bij een ieder van ons verschijnen.

In de voorstelling eren wij ook de vrouwen, die de kampomstandigheden niet overleefden. Ook de naam van Ida zal tijdens de uitvoeringen in onze gedachten zijn.

“We geven jouw naam, lieve Ida door aan de eeuwigheid”

Een laatste groet van:
Caroline, Astrid, Mattanja, Moon, Margo, Mieke, Sonja, Melanie, Petra, Vera, Mieke, Marleen, Machteld, Carmen, Hanna, Ria, Mina, Ilse, Ellen, Katrien, Anneke, Marlies, Marielle, Nienke, Anneke, Ada, Monique, Marina, Monique, Joost en Peter.