Beelden zeggen meer dan woorden alleen – Samen

Vanavond 4 mei zouden wij op de dodenherdenking in Gouda een nummer ten gehore brengen uit onze voorstelling. Helaas herdenken we vandaag allen vanuit ons eigen huis.

Ook dinsdag 5 mei wanneer we 75 jaar Vrijheid vieren doen we dit alleen, maar in gedachten toch samen. Omdat beelden meer zeggen dan woorden alleen willen wij dichtbij u onze woorden en beelden brengen om toch samen te kunnen zijn in deze bijzondere dagen én omdat het belangrijk is. De verhalen moeten we blijven vertellen, de doden blijven herinneren omdat Vrijheid nooit vanzelf sprekend is.

Met heel veel liefde voor u, van ons!

Het hele Team van de Theatervoorstelling Overleven is Herinneren.

Klik op de video om onze boodschap te bekijken.

4 & 5 mei Samen Herinneren

Beste betrokkenen van Theatervoorstelling Overleven is Herinneren,

In deze bijzondere en rare tijd waarbij we het afgelopen half jaar uitkeken naar de optredens van de voorstelling. Maar deze week rest ons nu, juist nu… herdenken én samen overleven.

De onzekerheid is er nog steeds. Onze vrijheid nog steeds beperkt. We kunnen ons een klein beetje voorstellen wat de oorlogsjaren voor impact hebben gehad op de mensen. Misschien weet u het nog? In de oorlogsjaren duurde de vrijheidsbeperking 5 lange jaren en dit ging vaak gepaard met angsten. Onze generatie heeft geen idee van wat er toen speelde. Toch kunnen wij het ons nu een klein beetje inleven en zijn we het na 7 weken eigenlijk allemaal al goed zat…

Daarnaast is deze tijd voor de actrices ook echt een tijd van beleving en inleving. De inhoud en de thema’s van de voorstelling komen heel dichtbij en tot leven. De kracht dat we alleen samen kunnen overleven geldt nu vandaag net zo als dat het voor de verzetsvrouwen 75 jaar geleden was.

Samen…
Samen sterk…
Samen overleven…
Wij denken aan u!
Deze tijd gaat voorbij…”

– Marielle Kolster

Laten we 4 en 5 mei dit jaar samen herdenken, herinneren én 75 jaar Vrijheid vieren vanuit ons eigen huis.

Niet bij elkaar, maar niet alleen. Samen kunnen wij Overleven.

Foto: ®Francis Frionnet

Volgend jaar hopen we de voorstelling met nog meer beleving en inleving aan u te kunnen tonen.

We wachten nog steeds op het officiële akkoord van de subsidies en sponsoren, die landelijk genomen gaat worden en dus nog even op zich laat wachten. We hopen u snel positief bericht te kunnen geven.

Blijf Veilig & Gezond! We houden u op de hoogte.

Freedom is a gift!

Het hele Team van Theatervoorstelling Overleven Is Herinneren

De Kracht van Sámen Overleven! D.V. 30 april, 1 en 2 mei 2021 Gouda

Even iets luchtigs…

Nieuwe begroeting?

Nu we elkaar niet de handen mogen schudden, niet mogen zoenen en het beste is om elkaar even alleen maar via te telefoon of video verbinding te contacten kunnen we best even nadenken over hoe we elkaar misschien het beste kunnen begroeten.

Er zijn vele mogelijkheden natuurlijk; zwaaien, een handgebaar of neuzen…

Ik stel voor dat we massaal overgaan om elkaar te begroeten met het uitsteken van je tong! In Tibet is dit sinds eeuwen een gebruik om te tonen dat je geen kwade bedoelingen hebt en men steekt bij begroeting dus de tong uit naar de ander. Het heeft dus de tand des tijds doorstaan en is ook veilig in gebruik bij pandemieën.

Wil je het hele artikel over wereldwijde begroetingen lezen: klik hier!

Kamp Haaren. Leven tussen vrees en vrijheid… film

https://vimeo.com/360356125

Kamp Haaren is de minst bekende van de kampen die in de oorlog in Nederland door de Duitsers zijn ingericht. Toch zaten hier in dit oud-seminarie (Haarendael) honderden mensen gevangen; o.a. gijzelaars, verzetsstrijders, agenten van het beruchte Englandspiel en joodse burgers. Haaren was een kamp van levensgrote tegenstellingen: terwijl gijzelaars in de zon zaten, stapten joodse gevangenen in vrachtwagens die naar Westerbork reden.

Financiering nodig; steun jij?

Ellen van Kempen maakt op dit moment een documentaire over Kamp Haaren. Op 31 augustus jl. is het grootste deel van Haarendael afgebrand, waardoor het verhaal een nieuwe wending krijgt. De trailer is gemaakt om meer gelden bijeen te krijgen zodat de film gemaakt kan worden.

Van het benodigde geld is 60% toegekend door o.a. Prins Bernhard Cultuurfonds, Gemeente Haaren, Gemeente St.-Michielsgestel, Fundatie Jeanne van Diessen en Rabobank Hart van Brabant. We willen graag de 100% halen, zodat de film gemaakt kan worden zoals wij die zien: met persoonlijke verhalen, drone shots, animatie en originele muziek!
Wilt u ook betrokken zijn en bijdragen aan deze film?

Dit kan met een donatie van:
€ 25 veel dank, we houden u op de hoogte van de ontwikkelingen rond de film en vermelden uw naam, indien gewenst, op de aftiteling
€ 50 bovenstaande en een VIP-kaartje voor de première van de film
€ 100 bovenstaande en 2 VIP-kaartjes voor de première van de film
€ 250 bovenstaande en een eigen exemplaar van de film
Andere sponsormogelijkheden zijn, na overleg, zeer welkom!

U kunt uw bijdrage storten op NL 78 RABO 0118 1461 06, ten name van: Stichting Vriendenkring Haaren 1940-1945, met de omschrijving ‘Film’. Vergeet u vooral niet uw adres en/of e-mailadres erbij te vermelden!

Tijdens het proces houden we u op de hoogte van alle ontwikkelingen.
Meer informatie: Henk van Helvert, mailadres helverth@hetnet.nl

Brieven van gevangenen worden ‘een boek van vlees en bloed’ over Kamp Haaren

https://www.omroepbrabant.nl/nieuws/241304/Brieven-van-gevangenen-worden-een-boek-van-vlees-en-bloed-over-Kamp-Haaren

Vele van de verzetsvrouwen werden na verraad en arrestatie eerst naar verschillende gevangenissen gebracht o.a. Scheveningen, Amsterdam en Haaren.

HAAREN – Het voormalige grootseminarie in Haaren werd in de Tweede Wereldoorlog als gevangenis gebruikt. Gijzelaars werden er vastgehouden om het verzet onder druk te zetten. Andere gevangen gingen later verder naar Westerbork en Duitsland. Historicus Peter Bak spitte talloze documenten en brieven door, op zoek naar de verhalen van toen.

Boek van vlees en bloed
Toen Peter Bak de brieven van voormalige gevangenen las, wist hij dat het geen droog geschiedenisboek moest worden. “Ik probeer over hun schouder mee te kijken hoe het toen is gegaan,” aldus Bak. “Het is een boek van vlees en bloed geworden.”

Zie de documentaire en lees het hele verhaal: https://www.omroepbrabant.nl/nieuws/241304/Brieven-van-gevangenen-worden-een-boek-van-vlees-en-bloed-over-Kamp-Haaren

Een hand 75 jaar geleden gegeven…

Hoe belangrijk handen geven is in onze cultuur, blijkt uit het onderstaande bericht van de jonge Diana de Baets. Ondanks dat elkaar de hand schudden voorlopig in de ban is gedaan vanwege het coronavirus moeten we blijven beseffen dan handen geven behoort tot onze cultuur. De ontstaansgeschiedenis kent vele verhalen. Voor onderstaand meisje was de hand van de koningin er één om nooit te vergeten…

Het meisje dat in 1945 koningin Wilhelmina een hand gaf

  • Rachel de Meijer Redacteur 

Bijna niemand wist in maart 1945 dat de koningin zou komen, er waren maar een paar mensen op de hoogte gebracht. De toen 9-jarige Diana de Baets woonde in het Belgische Maldegem, een dorp op twee kilometer van de Nederlandse grens. Het lag op de route waarlangs de koningin zou komen, ze was vanuit Brussel op weg naar Zeeuws-Vlaanderen, in het bevrijde deel van Nederland.

….

Wilhelmina neemt de tijd om de mensen te begroeten. “Ze was niet zo groot en had een zilvervos om haar nek. Mijn moeder spoorde me aan om de koningin een handje te geven.” En dat doet ze dan ook. “Ik liep naar haar toe, trok aan de staart van de vos, die op haar rug hing, de koningin draaide zich om en zei tegen me: wat ben jij een flinke meid, ik ga beslist de groeten doen aan de prinsesjes! Mijn moeder was apetrots.”

Daarna ging de stoet verder. “Ik ben op mijn fiets gesprongen…

Lees meer: https://nos.nl/artikel/2327175-het-meisje-dat-in-1945-koningin-wilhelmina-een-hand-gaf.html

Saamhorig & Solidair

Een crisis maakt creatief en biedt nieuwe kansen. Samen Sterk!

Afgelopen weekend zijn onze drukke maatschappelijke en sociale levens voor de meeste mensen bijna tot stil stand gekomen. De dagelijkse patronen, school, werk, sport en feestjes zijn afgezegd of tot een minimum beperkt. En wat nog het meest apart is, is dat we teruggeworpen zijn op onszelf. Terug getrokken in onze woonplaatsen, huizen, families en achter onze deur.

Toch is het prachtig om te zien, dat ook deze crisis ons niet isoleert van anderen. De meeste mensen gaan niet in hun klein hoekje zitten kniezen, omdat ze slachtoffer zijn. Veel mensen reiken ondanks de strikte sociale regels uit naar anderen. Nieuwe creatieve initiatieven ontstaan en zelfs online scholing wordt uitgedaagd om duizenden leerlingen te gaan onderwijzen. Nederlanders zijn saamhorig en solidair met anderen die hulp nodig hebben. Dit is toch prachtig om mee te maken.

Dat het coronavirus ook lijden verspreidt en veroorzaakt is schrijnend, zeker voor de mensen, de families en bedrijven die het treft. In hun leven heeft het een grote impact, dat mogen we niet vergeten. Maar ondanks het lijden ontstaan dus ook mooie dingen. Sta eens stil bij jezelf en laat je inspireren; hoe jij van deze situatie ook een deugd kan maken; voor jezelf en ook voor anderen.

Samen Sterk! Saamhorig en solidair om met elkaar te overleven, we geven nooit op… Het doet me denken aan de theatervoorstelling waar we de afgelopen maanden met elkaar zo hard voor oefenen én vooral dat we ons inleven in de gevangen verzetsvrouwen in de concentratiekampen. Ontrukt aan de samenleving, geïsoleerd en letterlijk gevangen gezet, maar ook onderdrukt, gekleineerd en geschoffeerd. Maar niet vergeten! Ze ontvingen pakjes via het Rode Kruis en gesmokkelde briefjes. Bovenal ontstond er bij deze vrouwen een saamhorigheid en solidariteit om samen te overleven. En velen hebben 3 concentratiekampen overleefd dankzij hun zorg voor elkaar en hun gezamenlijke doel.

De afgelopen maanden hebben wij van deze saamhorigheid mogen proeven en ervaren terwijl onze wereld thuis en op het werk doordraaide. En nu de laatste 2 maanden voor de voorstelling valt ons eigen sociale leven stil. Alles is onzeker, we leven bij de dag, het uur. Nee, voor velen is er geen intense angst om elk moment dood te kunnen gaan, maar toch proeven wij opnieuw een klein beetje wat zij doorstaan hebben. Het wordt weer een stukje levendiger.

We gaan er voorlopig vanuit dat de voorstellingen doorgaan; we hopen het… bidden het… Laten we saamhorig en solidair zijn en de organisatie steunen. Alle maanden van voorbereiding en gemaakte kosten; laat het niet voor niets geweest zijn. We blijven oefenen via Skype of Zoom; een nieuwe beleving. We gaan het zien.

En we hopen natuurlijk iedereen in goede gezondheid op 1, 2 en 3 mei te ontmoeten!

Workshop zang en tekstbeheersing

(c) Foto’s Co van der Horst

Op je vrije zondagmiddag van Nationale Vrouwendag krijgen wij een workshop zangtechniek, stemvorming én tekstbeheersing van zangpedagoge Ingrid Kappelle.

Wat was dat leerzaam en ontzettend leuk. Met behulp van een simpel elastiekje zing je met een borstkas spanning waardoor je op toon zingt. Ingrid coacht je ook met behulp van het elastiek naar het voelen van je tekst in de juiste emotie. Het was verbazingwekkend om te horen hoe een tekst anders vorm krijgt tijdens de verschillende standen van het elastiek.

Ingrid is echt een vakvrouw met studies aan o.a. het Conservatorium van Maastricht waar zij ook jaren werkzaam was al hoofdvak docente solozang.

Wat geweldig dat zij het muziekrepertoire voor de voorstelling schreef en ons amateurs aanmoedigt het beste uit onszelf te halen. Daarnaast is Ingrid één van de actrices, die meespeelt in het stuk.

Een heerlijke invulling van de Vrouwendag!

(c) Foto’s: Monique Frionnet

Hoe bereik je 1200 mensen of meer?

De meeste mensen met wie je spreekt zijn het er over eens. Deze theatervoorstelling is bijzonder; een verhaal dat vertelt moet worden én iedereen zou moeten zien.

Zoals een medewerker van CRASH Luchtoorlog & Verzetsmuseum ’40-’45 mij zei “onze doelgroep is 17 miljoen mensen” de vraag is echter hoe bereiken wij al deze mensen?

Het is geen commerciële voorstelling; geen verdienmodel. We werken hoofdzakelijk met vrijwilligers en bijna iedereen geeft negen maanden van zijn tijd en aandacht om dit project mogelijk te maken.

Hier omheen dragen ook nog eens tientallen mannen en vrouwen het project een warm hart toe door hun bijdrage in het werven van fondsen; bouwen van de barak bedden en het deco; naaien van kleding; maken van stromatrassen gevuld met stro; aanleren van de liederen en tekst; hoofddoekjes; bij elkaar zoeken van de juiste kleding; ontwerpen van drukwerk; ontwikkeling van de website met alle berichtgeving om jou te informeren; ontwerp van de programma boekjes; het aanschrijven van de media, musea, kerken en scholen; het promoten van het boek “Samen Eervol Overleefd” van Hans Suijs en nog veel meer.

Vandaag vergadert het PR Team over het ophangen van posters en het flyeren door alle actrices in Gouda en omstreken. Al met al een behoorlijke bedrijvigheid en iedereen die zijn/haar steentje bijdraagt.

Het wordt hoe dan ook een voorstelling om nooit te vergeten en we hopen met zoveel mogelijk mensen samen stil te mogen staan; dat vrijheid een van de kostbaarste zegeningen is die we ons voor kunnen stellen.

Wil jij jouw steentje bijdragen en mensen uitnodigingen voor de voorstelling? Alvast bedankt en we hopen je te ontmoeten op 1, 2 of 3 mei 2020 om samen te herdenken én onze vrijheid te vieren!

Door: Marielle Kolster

Jute zakken en draad


Het is zo gezellig in het Vijfde Huis en ruimte genoeg. Vanaf 19:00u is het een gezelligheid in de oefenzaal. Voor een kopje koffie, thee en water wordt gezorgd door Erwin de Boer. Vandaag op 3 maart trakteer ik op heerlijke koeken. Morgen ben ik jarig en het leven vieren doe je samen.

Terwijl het PR Team vergadert druppelen er steeds meer actrices binnen. Je kent het met al die vrouwen is het net een kippenhok.

De dinsdagavond is al echt een momentje waar je naar uitkijkt in de week ondanks de heftige scènes en het aangrijpende verhaal is de saamhorigheid die maakt dat we ons verbonden voelen. Langzaam aan beginnen we 1 groep te worden. Mooi om mee te maken en te ervaren.

Door: Marielle Kolster