Beelden zeggen meer dan woorden alleen – Samen

Vanavond 4 mei zouden wij op de dodenherdenking in Gouda een nummer ten gehore brengen uit onze voorstelling. Helaas herdenken we vandaag allen vanuit ons eigen huis.

Ook dinsdag 5 mei wanneer we 75 jaar Vrijheid vieren doen we dit alleen, maar in gedachten toch samen. Omdat beelden meer zeggen dan woorden alleen willen wij dichtbij u onze woorden en beelden brengen om toch samen te kunnen zijn in deze bijzondere dagen én omdat het belangrijk is. De verhalen moeten we blijven vertellen, de doden blijven herinneren omdat Vrijheid nooit vanzelf sprekend is.

Met heel veel liefde voor u, van ons!

Het hele Team van de Theatervoorstelling Overleven is Herinneren.

Klik op de video om onze boodschap te bekijken.

Workshop zang en tekstbeheersing

(c) Foto’s Co van der Horst

Op je vrije zondagmiddag van Nationale Vrouwendag krijgen wij een workshop zangtechniek, stemvorming én tekstbeheersing van zangpedagoge Ingrid Kappelle.

Wat was dat leerzaam en ontzettend leuk. Met behulp van een simpel elastiekje zing je met een borstkas spanning waardoor je op toon zingt. Ingrid coacht je ook met behulp van het elastiek naar het voelen van je tekst in de juiste emotie. Het was verbazingwekkend om te horen hoe een tekst anders vorm krijgt tijdens de verschillende standen van het elastiek.

Ingrid is echt een vakvrouw met studies aan o.a. het Conservatorium van Maastricht waar zij ook jaren werkzaam was al hoofdvak docente solozang.

Wat geweldig dat zij het muziekrepertoire voor de voorstelling schreef en ons amateurs aanmoedigt het beste uit onszelf te halen. Daarnaast is Ingrid één van de actrices, die meespeelt in het stuk.

Een heerlijke invulling van de Vrouwendag!

(c) Foto’s: Monique Frionnet

Hoe bereik je 1200 mensen of meer?

De meeste mensen met wie je spreekt zijn het er over eens. Deze theatervoorstelling is bijzonder; een verhaal dat vertelt moet worden én iedereen zou moeten zien.

Zoals een medewerker van CRASH Luchtoorlog & Verzetsmuseum ’40-’45 mij zei “onze doelgroep is 17 miljoen mensen” de vraag is echter hoe bereiken wij al deze mensen?

Het is geen commerciële voorstelling; geen verdienmodel. We werken hoofdzakelijk met vrijwilligers en bijna iedereen geeft negen maanden van zijn tijd en aandacht om dit project mogelijk te maken.

Hier omheen dragen ook nog eens tientallen mannen en vrouwen het project een warm hart toe door hun bijdrage in het werven van fondsen; bouwen van de barak bedden en het deco; naaien van kleding; maken van stromatrassen gevuld met stro; aanleren van de liederen en tekst; hoofddoekjes; bij elkaar zoeken van de juiste kleding; ontwerpen van drukwerk; ontwikkeling van de website met alle berichtgeving om jou te informeren; ontwerp van de programma boekjes; het aanschrijven van de media, musea, kerken en scholen; het promoten van het boek “Samen Eervol Overleefd” van Hans Suijs en nog veel meer.

Vandaag vergadert het PR Team over het ophangen van posters en het flyeren door alle actrices in Gouda en omstreken. Al met al een behoorlijke bedrijvigheid en iedereen die zijn/haar steentje bijdraagt.

Het wordt hoe dan ook een voorstelling om nooit te vergeten en we hopen met zoveel mogelijk mensen samen stil te mogen staan; dat vrijheid een van de kostbaarste zegeningen is die we ons voor kunnen stellen.

Wil jij jouw steentje bijdragen en mensen uitnodigingen voor de voorstelling? Alvast bedankt en we hopen je te ontmoeten op 1, 2 of 3 mei 2020 om samen te herdenken én onze vrijheid te vieren!

Door: Marielle Kolster

Maatpak in Kamp Vught

Voor de theatervoorstelling Overleven is Herinneren moeten we natuurlijk ook voorzien worden van de nodige kostuums. De gevangenis overalls van Kamp Vught heeft Marina Perdijk voor haar rekening genomen.

Marina Perdijk staat voor kwaliteit, punctualiteit, efficiëntie en vakkennis. Al voor de feestdagen van 2019 heeft zij alle 28 vrouwen met een vakkundig oog bekeken. Op haar tekentafel ontstond een patroon voor de kampkleding.

Begin januari waren de eerste proefmodellen klaar en werden we allemaal zorgvuldig op gemeten. 28 totaal verschillende vrouwen, Marina zorgt dat er voor een ieder een maatpak komt. Samen met Mieke Suijs hebben zij de afgelopen weken de hand gelegd aan de overalls. Elke week rollen er weer een paar van de band. En aan alles is gedacht; een persoonlijk hangertje per persoon; een lusje met de naam en foto; een regenhoes want we spelen buiten en ook nog ruimte voor de andere persoonlijke kleding van elke vrouw. Op en top een vakwerk!

We lopen dan straks allemaal met een maatpak in Kamp Vught, weliswaar kampkleding; maar toch. Wat een contrast met de overalls die de vrouwen van het kamp in 1943 en 1944 kregen. Zij kregen er maar één toebedeeld en je moest maar zien of het paste. Iedereen kreeg een paar klompen naar de maat werd niet gekeken en velen troffen het om 2 linker of 2 rechter klompen te ontvangen. Als het lukte ruilde je. Verder moest je het er maar mee doen én uren op appél staan in de modder; zere tenen tot gevolg.

De voorstelling kan dan ook op geen enkele wijze evenaren wat de gevangen hebben moeten doorstaan. Neem de dagelijkse angst; de lange werkdagen van 06-00-18:00 zes dagen per week, de zondag een werkdag van 6 uur tot 12:00 en 6 uur strafappél; 1200 calorieën per dag te eten, koffie, thee en 1 boterham per dag; de dreiging van transport naar Duitsland; de stokslagen; de kinderen van de SS-commandanten die je op zondag tijdens het 6 uur durende strafappél stomme opdrachten geven, hoofddoek op! hoofddoek af! en als je niet gehoorzaamde dan volgde een afranseling. Niet door de Duitsers; nee door medegevangenen. Een ware hel moet dat geweest zijn…

Wij gaan je in de voorstelling meenemen naar de dagelijkse realiteit in de kampen en het transport. Je zult een glimp opvangen wat deze vrouwen doorstaan hebben. Maar ook zul je zien, horen en voelen hoe deze vrouwen samen overleefd hebben; door zang, cabaret, verzet, staking, solidariteit, zorg en steun voor elkaar. De innerlijke kracht van de vrouw wordt voelbaar als vrouwen samen één doel nastreven.

Dankzij Marina en Mieke mogen wij dat doen in onze zorgvuldig en met liefde gemaakte kleding. De voorstelling verbindt ook nu al achter de schermen. Er ontstaat een betrokkenheid met de voorstelling én met elkaar. Wanneer je samen één doel hebt word je sterk!

Bedankt Marina Perdijk en Mieke Suijs!

Een strootje bijdragen…

“Maanden geleden, toen we net begonnen waren met repeteren, was het nog leeg in onze repetitieruimte in het Vijfde Huis. Iedereen nog in haar eigen dagelijkse kloffie en onze decor bestond uit stoelen, waarmee alles werd ingevuld: bunker, trein en bedden. Langzamerhand werd de juiste kleding verzameld. Wat een verschil maakt dat al! Maar … nog steeds werkten we met ons “stoelendecor”.

Achter de schermen werd hard gewerkt en een paar weken geleden stond het eerste stapelbed in de zaal. En … in een bed hoort een matras. Stromatrassen moesten het worden. Vera nam het op zich om de jute zakken te naaien, nu het stro nog, waar gaan we dat vandaan halen? Wie gaat daar voor zorgen? Ik dus! Stro genoeg op stal waar mijn paardje woont.

En zo vertrok ik met m’n jute zakken naar stal om m’n zakken te vullen. Ik kan je vertellen, dat stro zit op een gegeven moment overal, niet alleen in de matrasjes. Vervolgens de auto volgestouwd met strozakken om ze thuis allemaal dicht te naaien. Bij de volgende repetitie gaan ze mee naar het Vijfde Huis. Weer een stukje “echter”, weer een stukje completer.  

Stap voor stap bouwen we door aan dit fantastisch mooie stuk, niet alleen op het toneel, maar ook daarbuiten. Allemaal dragen we ons steentje (of stromatras) bij. Het is niet zomaar een toneelstuk … het is óns toneelstuk. En ook dát maakt het zo speciaal.”

– Marlies Nienhuis en Michelle Wollen van MY-Stables

Zonder support en hulp van anderen kunnen wij deze voorstelling niet realiseren. Velen dragen hun steentje bij; een klein gebaar misschien, maar met grote impact.

Zonder support en hulp van anderen hadden vele Joden en andere onderduikers niet overleefd. Vele mannen en vrouwen droegen hun steentje bij; een gebaar van plicht en medemenselijkheid en moed, maar met grote impact.

Zonder support en hulp van elkaar hadden de gevangen verzetsvrouwen, de concentratiekampen niet overleefd. Door de wilskracht om te overleven hielden zij elkaar letterlijk en figuurlijk op de been. De één door liedjes te schrijven; de ander schrijft gedichten; de volgende organiseert een zondagsdienst; samen zingen; een modeshow; samen bidden; samen staken; samen solidair te zijn bij een strafmaatregel; een paas- en kerstviering organiseren; het maken van cadeautjes voor elkaar met draadjes van uitgehaalde kleding; een troostende arm; een blik van herkenning en medeleven en meer. Dagelijkse daden; zoals vrouwen dat kunnen, maar het verschil tussen dood en (over)leven.

Support, steun en hulp; het helpt ons om samen de moeilijkste momenten te overleven én om doelen in ons leven te realiseren!

Er komt geen einde aan…

In de barakbedden van 3 hoog lagen in de kampen jute matrassen van 80cm x 190cm gevuld met stro én natuurlijk vol ongedierte en luizen…

Aangezien we in de theatervoorstelling Overleven is Herinneren een hele batterij aan barakbedden gebruiken kwam de vraag naar 28 jute matrassen naar voren.

Vera is een paar weken geleden begonnen aan deze klus. Jute is natuurlijk niet het meest fijne materiaal om mee te werken. Het is ruw en grof. Astrid, die Vera te hulp schiet, nadat haar naaimachine het na 24 matrassen begaf komt er al snel achter dat met een blauw shirt jute verwerken niet ideaal is.

Ik kan me een beeld voorstellen van een shirt met overal jute vezels en dan heb ik het nog niet eens over de jute vezels en stof in Vera haar woonkamer de afgelopen weken.

Het einde komt eindelijk in zicht. De laatste vier matrassen worden vrijdagmorgen genaaid.

Wat een inzet en doorzettingsvermogen van Vera. Bedankt Vera!

Nu kan het vullen met stro beginnen; het ongedierte slaan we maar over… het jute en de strootjes prikken al voldoende om een waardig idee te geven hoe het geweest moet zijn.

30 Januari

Een repetitieavond in januari. We repeteren de achtste scène: het subkamp van Dachau. Met stoelen, een kamerscherm en een wandkast simuleren we de kamers en de bedden. Ze zijn gekleed in hun bij elkaar geraapte kleding van Ravensbrück. Twee nieuwelingen doen voor het eerst mee. Ik leg uit hoe ik de scène voor me zie en dan gaan we spelen. Ze spelen, ze zoeken, ze voelen, ze kijken vragend naar mij. 

Het is al heel mooi maar, logisch na zo’n eerst opzet, ze snappen ook dat dit het nog niet is. Ik heb nu kunnen zien ik wat ik anders wil, anders dat wat ik eerder heb geroepen, moet herroepen. Ik zoek woorden om het over te dragen: eenzaamheid, verbondenheid, honger, vermoeidheid en oerkracht. Ik zie allemaal denkende hoofden. 

Na een korte pauze spelen we de scène voor de tweede keer. Dan gebeurt het:

“…de onderlinge solidariteit na vijf maanden repeteren, de zorgzaamheid, de inzet, het geloof in elkaar en in zichzelf… zoals ze zingen en hoe onze jongste actrice haar verhaal vertelt, er gebeurt iets magisch…

– Peter Jan Eckstein

Als ik ze dan zie staan aan het eind van de scene in hun kamers, dan begrijp ik opeens waarom en hoe die vrouwen het hebben overleefd. De kwartjes zijn gevallen. Dit belooft heel veel voor de dan nog komende drie maanden.

Ik hoop van harte dat het ons lukt het prachtige boek van Hans Suijs eer aan te doen. Dat het ons is lukt u te raken, maar bovenal dat u als kijker het ook gaat begrijpen en bovenal voelen, al is het maar een fractie van een seconde, waarom en hoe ze het hebben overleefd en waarom wij ons dat moeten blijven herinneren.

Door: Peter Jan Eckstein

22 Januari

Repetitie nummer zoveel van “Overleven is herinneren” Eerst werd de kleding gepast voor de overalls in kamp Vught. Marina Perdijk zorgt daar voor.

De burgemeester Pieter Verhoeve heeft het mooie boek “Samen eervol overleefd” van Hans Suijs overhandigd aan de speelsters. Op dit boek is de hele voorstelling gebaseerd. Een gift van het Jacques Bezemerfonds had dit mogelijk gemaakt.

De vijf toeschouwers keken toe bij twee scènes van het stuk. De 28 vrouwen waanden zich in 1945 en de beleving ontstond. De toeschouwers waren stil…, ontroerd.

En ondertussen wordt keihard gewerkt aan decor, PR, kleding en elke week houdt Joost van der Meijden alles veranderingen bij en bedient het geluid.
Wat een team, wat een inzet…

Door: Peter Jan Eckstein

29 Januari

Overleven is Herinneren op 1, 2 en 3 mei 2020. Repetitie nummer 17.

En opeens is er de klik. Alle spelers aanwezig en we hebben het te pakken. Er is iets gebeurd, een groeispurt.

In kleding, in het gevoel, in de eenheid en in de eenzaamheid… kippenvel en een hilarische scène met de lach als ook een sereen moment van zingen.
Nog even en dan start de kaartverkoop…
Een dankbaar mens ben ik.

Door: Peter Jan Eckstein

15 Januari

Categorie positief nieuws:

Je zoekt ouderwetse dekens voor je theaterstuk.
Krijg je een tip om een verhuizer te bellen
Bel je een Gouds bedrijf: ze overleggen 10 seconden en zeggen: geen interesse!
Bel je een Rotterdams bedrijf: ze overleggen 10 seconden en zeggen: natuurlijk werken we daaraan mee.

Leuk toch!

Door: Peter Jan Eckstein