“Peter vertelde me een keer dat hij een toneelstuk wilde doen over vrouwen in de Tweede Wereldoorlog. Het idee sprak me al erg aan. Toen hij een oproepje plaatste heb ik me vrijwel direct opgegeven om mee te doen.

Ik vind het belangrijk dat we niet vergeten wat er is gebeurd in de Tweede Wereldoorlog. Zelf ben ik zo’n 50 jaar na de bevrijding geboren. Ook mijn ouders zijn van na de oorlog. Mijn opa’s en oma hebben wel oorlogen meegemaakt, maar hebben er weinig over verteld.

Het is bijzonder om te repeteren met een groep met alleen maar vrouwen. In het begin vond ik dat wel spannend, omdat vrouwen onderling soms best venijnig kunnen zijn naar elkaar toe, maar in deze groep is daar geen sprake van. Iedereen gaat respectvol met elkaar om. Ik denk dat dat ook heel belangrijk is met een stuk als deze. Voor de één komt het dichterbij dan voor een ander. Het is fijn dat je dan gewoon jezelf kunt zijn.

Carla Gastkemper was 15 jaar toen de oorlog uitbrak. Dus een gedeelte van haar puberteit, wanneer juist de veiligheid zo belangrijk is. Ik denk dat ze door de omstandigheden heel snel volwassen is geworden. Ik vind het interessant om te ontdekken hoe zij misschien soms wel een puber kon zijn, maar zich ook kon aanpassen aan de situatie en anderen te helpen.

Het is een indrukwekkende voorstelling die je niet zomaar vergeet. Daarnaast vind ik het belangrijk dat wij met 28 vrouwen het verhaal van 652 vrouwen mogen vertellen. Een verhaal wat veel te weinig wordt verteld en wat mensen moeten horen.”

Kirsty Correlje

Kirsty Correljé